پښتو شعرونه
د پښتو شاعرانو نړۍ ته ښه راغلاست
خوني کرښې
د بې حسو نرواکي په اوج کې ده
ښاري نجونې جنسیت بدلوي
او په ښویو نرمو مخونو یې
ږیره راشنه کیږي
کلیوالې نجونې د ځان وژنې په وبا اخته دي
هره ورځ د ګودر په اوبو کې
یو یو ټیکری راځي
خلک وايي:
دا د مکتبونو اثرات دي
خو د نجونو له یاداښتونو او لیکونو
صاف ښکاري چې هو
دا د مکتبونو اثرات دي
د بندو دروازو
او د ګونګې ټلۍ
اغېزې دي
وطن یو لوی محبس ګرځېدلی
تعویذګر یې د خاموشۍ پنجرې جوړوي
او د ډاکټرانو سپینې چپنې
د پنجرو ساتونکو ته ور اغوستل شوې
د ژوند جامه مرګ اغوستې
لکه د پسونو په پوست کې
پټ لېوان
واټونه له سوالګرو ښځو ډک دي
او لویو ودانیو کې
څو چټل ادم زاد
لوڅې تن پلورونکې نڅوي
د ستر جهیل اوبه
هره ماښام ويرنه غږوي
او تاریخي قصرونه
د زندانونو غوندې محسوسیږي
ان شمال یې هم
مخ خوږوي
د وطن د اصیلو شهیدانو کونډې
یتیم اولاد ته
د یو ځل راشن په بدل کې
د مامورینو
د بد لذتۍ ښکار دي
چې کور ته راځي
د ګودام خوراکي توکي راوړي
او عزت هلته په کوم کونج کې
تر بل راشن پورې پرېږدي
د مرکزي روغتون ټول وارډونه
له نارینتوب بایللو
شتمنو ناروغانو ډک دي
د دوی جنسي الې
د نابالغو نجونو
په نالمسو اندامونو کې فلج شوې
چارواکي د خلکو جیبونه تروړي
او ولس د مړ ژواندي ضمیر
وروستی غږ هم
په مرۍ کې وژني
واکمن هره کوڅه کې
د خلکو ږیرې لوېشت کوي
او د مزدور بچیان نه ويني
چې له لوږې
ګردې خرڅوي
شاعران د مرګ شعارونه ورکوي
او په خوسا سیاست باندې
جلد جلد کتابونه لیکي
سندرغاړي د جوارو نینې خرڅوي
او له رباب خالي ګوتې یې
د حسرت په بټۍ کې
انګار کیږي
د اوبو شور
او د چنار د پاڼو راګونه
حرامه موسیقي ګڼل شوې
اوس اوبه ډنډ ولاړې دي
او چنار لغړ شوی
جوالیان په بوجیو کې
د کار او زیار مغر قاچاقوي
او د کباړ په تور یې
ګاونډيانو باندې
لکه ناموس داسې پلوري
جوماتونو کې د خدای قهر او قیامت
کلیساوو کې جنت او دوزخ
او مندرونو کې ان خدای خرڅيږي
خو د ژوندخانې ساقیان
په یو نظر یو جام ژوند ویشي
خلاصه دا چې:
تاریخ ترخه ټوکه ګرځېدلې
هنر مسخه شوی
او ادبیات لکه د فاحشې حجاب
چې د کار ځای کې پریوځي
خو وینم چې:
وحشي حیوانات
په واورین غره کې راغونډ شوي
او د انسانانو ضرر ته
پلان نیسي
اهلي بیا د کلي کروندو کې
راټول دي
چې په خپلو سویو کوکو
انسانانو ته
هېر شوی انسانیت وریاد کړي
#سمسور