سترګې مې نه پرانیزم
نړۍ کتلی نه شم
د سیالۍ وړ نه يمه
خوله مې له خاورو ډکه
زما پر کلي او ښار
د جهالت توره تیاره خپره ده
د ګاونډي لورکه
چې اوس ايله
نوې ځوانۍ ته رسیدله
تیره ورځ يې
د واده ورا راغلې
طالب په دریم واده کې
په نکاح کړې
اوس يې ترې وړینه
پلار یې ولور اخیستې
ښه يې ډبل اخیستې
لور يې په لوړه بيه وپلورله
وړو سلګو کې يې روانه کړله
مورکۍ پورته کړله سانده
ويل اي زما بدمرغې لورې!
ستا د شپږم ټولګي
پر کتابونو به زه څه کوومه
دې رژيدلو ارمانونو
ته دې سوزمه ايرې به شمه
د مني وچه سیلۍ وړي مې
د درد پړاو کې اړوې مې
وچو پاڼو کې به پټه
په خزلو کې به تاوه
ستا د وير په اسویلو کې
د سيلۍ سپيرو څپو کې
ورکه ورکه لولپه شم
وړې لورې صدقه شم
وړې لورې صدقه شم