زما د کور دروازه مه ټکوه !

په زنځیر یې نوره

ستا د لاس تودوخه زنګ وهلې .

دا د پیړیو زخم مه ویښوه

*****

ها وختونه بیرته بیا نه راسنیږي

چې زما د کور پردې به

ستا د غږ شیرین شمال ته

نڅیدلې .

اوس له ټولو

آن زما د کور له سرو ګلانو

ستا لاسونه نور هیر شوي
زما د کور دروازه مه ټکوه !
ته ما نوره هیره کړې یې عزیزې

نور هیڅ شی

حتی له بارانه وروسته د خاورو بوی هم

تا رایادولی نه شي

او نه هم د هغې مرغۍ چغار

ستا اواز را یادوی شي

چې

هر سهار مې د کور مخې نه تیریږي .

که څه هم

ته ما نوره هیره کړې یې عزیزې !

خو

ځینې وخت چې ور ، ټکیږي

نه پوهیږم یوناځاپه

زما زړه ولې دریږي ؟