بیا به ستنېږم له جنته په ګنا د ادم؟

چې معشوقه مې جوړه نه کړې په خطا، د ادم
دعوه پر چا د خلافت کوې؟ موږ دلته ښه یو

پر ځنګلونو اوس بدله ده دنیا د ادم
فرښتو وینه مو کړه توی، خو مینې موږ اوبه کړو

زړونه مو یخ شول؟ چې هوا دروړه ژړا د ادم
که پر لمنه یې زموږ د شتون داغونه نه وای

بیا نړۍ نه د عدم بده وه، نه دا د ادم
په زلفو پروت غبار په غږ د رباب نه نڅېدۀ

طوفان په ګوتو یو بل و خامخا د ادم
حوا! موږ هم د انتظار کلونه تېر په ژړا

خو د دیدن په لارو راشي اخېر ورا د ادم
ابلیس به پروت تر قیامته پر سجده و ورته

په تقدیرونو که خبر وای له پخوا د ادم