در آینه نگاه می‌کنم
نه برای دیدن خودم
بلکه برای کشف زنی
که میان خطوطش پنهان شده است
زنی که با هر شکست
قطره‌ای از آسمان به دلش چکیده
و با هر زخم
گلی از درد در باغ تنش روییده است
صدایم
صدای برگ‌هایی است
که در پاییز می‌رقصند
آرام، بی‌هیاهو
اما پر از حرف‌های نگفته
قدم‌هایم
نقشی از قصه‌هایی است
که برای کسی تعریف نکرده‌ام
زنی هستم
که به جای اشک ریختن
رویا می‌بافم
و به جای انتظار
زندگی را عاشقانه زیسته ام
نگاهم کن
نه به ظاهر
بلکه به آتشی که درونم شعله می‌کشد
همان‌جا
که راز زنانگی
در سکوتش پنهان است