جګړه !

په دعاګانو نه ختمېږي
دغه اور !

د یو ګلاب په شیرچايی او پستو شونډو

او

د نرګېس په نارنجي خوږې رڼا نه وژل کیږي

دغه اور !

لکه کمیس اغوستل کیږي .
زمانه بدله شوې

اوس د خلکو نصیبونه

د ټوپک په تودو ګوتو لیکل کیږي
او بریا !

په میړانې باندې نه

په پیسو او فریبونو ګټل کیږي

او

سیاست ،

ډېپلوماسي !

هغه توره ده

چې وینه نه بهوي

خو

ړنګوي لوړ دیوالونه .
نو

اې تش لاس خالي وطنه !

چې یوه ګوله ډوډۍ

او یو تش ژوند دې لوی ارمان دی

ورځې وشوې درته ژاړم
سوی غږ دې تر ګریوانه پورې رسي

لکه ونه !

د زمان چاردیوالۍ کې دې ریښې

له یوه تبره ژغوری نه شې

مودې وشوې درته ګورم

د دعا په ځای ښیرا کړې

او ښیرا !

د ماتې او شکست

ترټولو تریخ

او سخت

زهرجن درد وي