څنګه په پټو پټو سترګو وهې چیغې

قتلوې نرګیسي پاڼې د ژوندون

ژوبلوې نارنجي وریځې د ښایست

سپین لاسونه دې ډير وخت شو

د یوبې پلاره ماشوم د وینو بوی کا
ستا چوپتیا هم لکه مرګ داسې ترخه ده

ستا چوپتیا هم لکه قبر نیمه شپه کې

خپله خوله همیشه خلاصه وي نیولي
ته له کومې تورې شپې یې راپیښ شوی

چې نازکې رڼاګانې پرې کوې په چړې داسې

ته به وایې زوړ مغل یې

په پښتون کړې ګوزارونه

د نفرت له کومه ښاره یې راغلی ؟

چې د عشق زخمي مرغۍ داسې په موټي کې کیښکاږې
اې په خپل وجود کې ورکه !

قتل لاره د حل نه ده

څو سپرلی دی

په وژلو ګلابونه نه ختمیږي

ژوند څراغ دی رڼایی ده محبت دی آبادي ده

تاته چا ویل چې ژوند مرګ دی

توره شپه ده

خودکشي ده ؟