د اختر ورځ ته په سلګو، سلګو وم
چاته مې نه شولو ويلې چې اختر مبارک
همدې اختر کې شوه بلا نازله
زموږ ګلبڼ کې د ګلانو
پاڼې ورژيدې
زما مالت شولو پر وينو لژند
تنکي لاسونه
د ګل نازکې پاڼې شوې ترمې ترمې
بزګر پر کور مو ګولۍ ووريدې
هغه بزګر لکه مالي د ګلبڼ
پرې يو ناترسه ورانونکی سيلاب
زموږ د بڼ پر سرو غوټيو راغی
او ناڅاپي و د لعين دوښمن مرګونی ګوځار
د پيشنمي ډوډۍ یې وسوه پر اور
پر کور يې پريوته د مرګ سره لمبه
پر ديوالونو کنډوالو خورې شوې
پر کټ يې مور او ماشوم
واړه د مرګ پر خوب ويده پريوتل
ماشوم بچې یې شو له موره جلا
دا کورنۍ شوله تر خاورو لاندې
زوي يې ويل: په خواږه خوب کې ومه
له بد حاليو لرې
يو ناببره د دادا او ابۍ
په غم کې ورک شولومه
دا کرغيړن دوښمن، له کومه راغی
د ابليس تور لاس کې د اور سکروټې
ورونه او خويندې مې
پر سرو اورونو او لمبو کې
راته لولپه کړل
د پاک رب دا مبارکه مياشت روژه چې
د لورينې عباداتو مياشت ده
د انسانانو تر منځ
دا د مينې د ويشلو نږدیوالي مياشت ده
په مبارکه شپه کې يې
دوي پر موږ اور وشينده
وو تورديوان، چې د سکروټو
تور باران يې راشيوه کړ
زموږه ټوله کورنۍ راته پوپناه کړه
زه يم يوازې پاتې
د دې ناخوالو او نادودو
په بهير کې اوس ژوندون څه کوم
د کږليچونو پر پيچومو لالهانده پاتې
او د خپل تريخ برخليک
پر ترخه ژۍـ ۱ باندې ټالۍ وهمه
په پلازمينه کابل جان
د درملنې په مرکز کې وو
خوشال ناروغان،
په درملنه هیله من ول
له روږديتوبه راستانه وو
د اختر ورځ ته یې انتظار کولو
چې د وحشي دیوانو
په لاس ناورین خپور شو
لاړل د مرګ کومي ته
ژۍ:ـ د څادر څنډ