! کړکۍ خلاصه کړه

چې د بدن نازنین عطر دې

لکه پوست او خوږ شمال

د سرو ګلونو منځ ته ورشي

څو هر ګل ته

هیره شوې خوشبويي بیا ور په یاد کړي .

او

د زاړه ښار !

په تورو تورو دېوالونو

تکه سپینه

او شیرینه رڼا پریوزي
د زمان په وینو لیت لاسونه

لا هم د سرو مڼو په پلمه ګرځي

چې د الوبالو

له یخ وهلي باغه

زاړه زخمونه وشکوي
کړکۍ خلاصه کړه !

چې ستا د سترګو جادوګره نیشه

دې زخمي او ویده شوي ښار ته

زندګي او خوشالي وروښيي

او د باغ !

له وچ ذهنه څخه

د سرو وینو تصویر هیر شي