خوش به حالت وحشیا دیگر کنارم نیستی

واقف از حال دل و از روزگارم نیستی
سوختنم را بعد از این دیگر نمی‌بینی عزیز

همچو یک پروانه دیگر بی قرارم نیستی
در سکوت شب هایم شعر می‌گویم مدام

سوژه هر شعر گشتی در جوارم نیستی
حرف را دیگر زبان نه بلکه چشمم می‌زند

ای زبان خاموش باش دیگر به کارم نیستی
در دو چشمم هر که بیند خوب می‌فهمد مرا

عاشق روی تو بوده دل خمارم نیستی
در فراقت از زمین و آسمان در گله‌ام

شاهد چشمان خسته، اشکبارم نیستی
همچو یک زندانی گشتم من اسیر واژه ها

خوب شد دیوانه کردی شهسوارم نیستی
هر کجا نامت بیآمد مثل بید لرزاند مرا

ای مه زیبای دنیا در کنارم نیستی