ما مینه تاسره جانانه کړې
هغه ورځ چې د بوډۍ ټال
د اسمان پر سینه
په رنګینوو کرښو کې
ماته ځانګو د محبت پرانیسته
د مازدیګر مهال و
چې مې منګی را ډکولو
نری باران شو
منګی ښکته
د چینې اوبو ته ولویدلو
زما د غاړې لونګین
دانې دانې لاړ
د چینې اوبو کې پریوتلو
زه لږ اوتره شولم
تر مړوندونو مې ورښکته کړل لاسونه
یخو اوبو کې مې لاس ورپیده
تا په ځواکمن لاس مې مړوند ونیوه
دا ډاډ دې راکړ، چې خطا وار نه کړم
او په اوبو کې دې لټون پیل کړ
دا د چینې اوبه وې ډیرې سړې
زړه کې مې تیر شول
چې به بخو اوبو
کې دې لاسونو ته درد ونه رسي
مخ مې درواړولو
ما کړل لونګ لرمه
مور به مې بل لونکین وپیپيې
تا ماته وکتلې
د مینې ځل، له دواړو سترګو راته وبریښیده
بله ورخ د چینې پر شنه جلګه دې
زما لار څارله
او د منګي د اوبو سکلو ته
دې لپه کړل لاسونه
وروسته بیا هره ورځ
د دې چینې له اوبو
د ژوند منګی ډکوم
او لا تر اوسه
پرې خړوب یوو دواړه
هو، پرې خړوب یوو دواړه