مړاوې شوې نڅا

ــــــــــــــــــــ

یوه زمانه وه

ته زما د ژوند وچ بیابان کې

لکه پټه چینه !

روښانه !

ځلیدې . او بې پروا

چې ستا نوم به مې د سیند اوبو ته واخیست

سیند به ناڅاپه مین شو

په څپو به یې ستا نوم تکراروه

یو سور ګل به مې لاسو کې په نڅا شو

ته به وایې یو ماشوم دې

د سپوږمۍ رڼا ته ریږدي
چې به کله پوست باران شو

ته به ورو ورو رانژدې شوې

داسې داسې

ته وا وریځ د پسرلي ده

غواړی غر په خپله غیږه کې پناه کړي

خو اوس هرڅه بدل شوي

سیند په چا نه مین کیږي

او چینه هم دچا نوم په ژبه ناخلي

! او سور ګل

له وخته مخکې مړاوی کیږي

نڅا ګانې !

ترې کوم باد دي نامعلوم وطن وړي
له بارانه !

ستا د زلفو خوشبویي ده لوټل شوی

د کړکۍ شیشه مې نه راټکوي

مودې وشوې

په سینه کې مې یو قبر کیندل شوی

هو یو قبر !

هره شپه پکې خښیږم .