د طبیعت په غیـږ کې شـنـه پـلوشـه وځغـلـیــده
د پـسرلـي د یـون پـیـغام پـه کې را وځـلـیــده
له شنه اسـمانـه تـورو وریځـو غیږ چاپیره کړله
بـاران تـوده شيـبه د ځـمـکې مـخ تـه ورسیــده
موسمي ورښت پر طبیعت ژوندون له سره پیل کړ
انـسـان لـه کـړنـو بـیــا دا ټـولـه دونـیا ولـړزیـده
د محبت او مینې ځواک د کرکې رنګ کې ورک دی
له مـرګي ویـره د هــر زړه پـه کـور کې وتـلــیــده
چـې د هـستۍ پـه سټـولـو کې یـې لاس بـریـږي
دا ککـرۍ د بـنـیــادم لــه نــومـــه ونـړیـــــده
د پـر مخـتګ لـوړتـیا یـې اوس ځانـته پیغور ګټلی
د دوي ذهــنـونــه لا واړه وو نـــړۍ وغــــمیــده
سهارنۍ پرخه چې ګل پر نازک مخ پریـوتـه
بورا مخوکې تـه شـو زهـر په کې وڅڅـیـده
انساني ژوند خټه الله (ج) له خوا د مینې په نـوم
د محبت قانون ته یې شا کړه چې ترې وشړیـده