ببين اين خستگى آرامشى انگار كم دارد
هواى خانه ام عطرِ نگاهِ يار كم دارد

شكسته سقف رويايم به دست سرد طوفانى
دلِ ويرانه ام گنجى كه در خود مار كم دارد

نشد پيدا كسى از نو مرا آباد گرداند
بناى روح ويران گشته يك معمار كم دارد

من آن شهرى كه در خود سال ها آواره مى گردد
براى زندگى كردن نفس بسيار كم دارد

بهار از پشت اين ديوار اگر روزى گذر كردى
بدان اين باغ خشكيده گُلِ ديدار كم دارد

نگاه خسته ام با كوله بار بغض مى آيد
براى گريه كردن، گوشه ى ديوار كم دارد