‎لـکـه واوره د لـمـر غـاړه کې اوبـه شــو
‎موږ لویـدلـو کې له هر لورې پاخـه شــو

‎محبت سپيڅلی څرک له ژوند ورک شوی
‎تش ژوندون شولو، په زړونو کې واړه شو

‎د خـیـالونو هـغـه لوړ مـزي را لـنـډ شــو
‎احساسات د خوږ زړګي له موږ په تله شو

‎د جـانـان او د ارمـان خــبـرې هــېـرې
‎بې دردۍ پر سپېره ډاک باندې ویده شو

‎د لـوړ بــرم او د دستـار سـرونـه تـللي
‎له بـاور او نـږدیـتـوب لـري سپیره شو

‎وچـه للـمه کې یـې وچ تـخم راشیـن کړ
‎د باران څاڅکی به ژوند شو وریـده شو

‎پـه ودونـو مـو تـر سـهـاره وې سنـدرې
‎موږ به مینې په نوم سترګو ته رانجه شو

‎د مـشـرانـو پر جـرګـو بـه سره یـو وو
‎د ګاونـډ د دسیـسو پـر لاره پـړه شـــو

‎د اټـکل او انـګېـرنـې حـس اسمـان کـې
‎کوز پر خپله ځمکه هر لور ته ړانده شو

‎هاجـرې لوړو تـاترو یـوو اوسیدونکي
‎پورته غرونو پر سرونو به راشنه شو