بیا که پنجره‌ای رو به آسمان بکشیم
برای خستگی شهر، کهکشان بکشیم

بیا که از نفس گرم عشق در رگ خاک
گلی به سرخی رخسار ارغوان بکشیم

تمام کوچه پر از بغض سرد پاییزی‌ست
در این بهار بیا دست از خزان بکشیم

بیا به حرمت لبخند ساده‌ی مردم
به روی سینه‌ی غم، قلب مهربان بکشیم

به روی صفحه‌ی شب، با ستاره‌های امید
هزار قصه‌ی روشن، هزار جان بکشیم

صدای زخمی باران هنوز می‌لرزد
بیا برای دل ابر، سایه‌بان بکشیم

به چشم‌های تو سوگند، می‌شود از نو
برای پنجره‌ها رنگ آشیان بکشیم

جهان اگرچه پر از دود و اضطراب شده‌ست
بیا به وسعت خورشید، آستان بکشیم

بیا به دست تو در دست عشق معجزه ای
به وسعت نفس پاک، عاشقان بکشیم

نه جنگ، راه نجات زمین غم‌زده است
بیا به دفتر فردا فقط «امان» بکشیم

بیا که مثنوی سبز دیگری بشود
اگر تو باشی و من، عشق را نشان بکشیم