هیڅوک نه پوهیږي

هغه د کومې هدیرې

د کوم بې نښې قبر

په غیږ کې

له دې دنیا سره وروستۍ خدای پاماني کړې ده ؟
خو یوه ورځ

یوه باد د یوه کاڼي غوږ کې وویل :

ما هغه ولید

نښه یی دا چې

یوې ګولۍ یې په سینه باندې

یو سور ګل کرلی و .
پوره حال ځمکې ته معلوم دی

هغې یې خپله حافظه کې د قدمونو شین آواز زنداني کړی

او غرونه یې چیغې انګازو کې هر لوری شیندي

او شمال یې

وروستۍ سلګی

له ځانه سره هرځای ګرځوی .

خلک وایي :

په قبر یې هر پسرلی

یوه لښته راشنه کېږي.

چی په پاڼو یې

د یوې مور سترګې

او سرې اوښکی نقاشي وي .

خو کیسه

دلته پای ته نه رسیږي

ځکه جنګ

یوازې انسان نه وژني.
جنګ !

پولې نه پېژني

جنګ !

د انسان له اوږو

د اسمان شين څادر پرې کوي

جنګ !

د ونو له ګوتو څخه

لکه مڼې

د مرغیو شنې سندرې شکوي

جنګ !

له کورونو خندا

له کوچنیانو ماشومتوب

اوله میندو

د خوب وروستۍ وړانګې تښتوي

جنګ !

د ګل مکیو په نازکو شونډو

د مچکو خواږه ګلان قتلوي
****

هدیره !

یوازې د مړو کور او راحت نه دی

هدیره !

د دی پوښتنو یو لوی غږ دی

ولې انسان

د انسان وینه تویوي؟

یوه مور !

ولې دخپل زوی په ځای

د هغه قبر غیږ کې نیسي ؟

او ولې ؟

د سولې نوم !

د بې‌ګناه انسان په وینو لیکل کېږي؟

څو کرکه

جګړه !

او ناپوهي وي !

ځمکه به همداسې د غنم په ځای قبرونه شنه کوي

او بنیادم به

د انسان په لټون ورک وي