ته مې ځان وګڼه چې ځان دې شمه

مل چې دژوند د لوی کاروان دې شمه
ته مې د مینې کلیــمه ووایه

چې زړه ته درشمه ایمان دې شمه
څومره یې خوږ زړه ته مې پريوتلې

ښکليه په تا باندې تاوان دې شمه
پړق د يوې منګولې چرته خيژي

ته زما جان شه چې جانان دې شمه
د حــوا لـــور يم مقدسه يمه

ته ځان کړه ځمکه چې اسمان دې شمه
دزړه په چم کې که دې راکړلو کور

زه به خادمه دمکان دې شمه
ته زما ومنه چې ستا ومنم

دامید باغ شه چې باران دې شمه
چې ستا نشمه نو هیڅ دې شمه

شم لیونۍ په غرو روان دې شمه
ستا د چينار چينار ځوانۍ نه لوګى

زما غزل ځواني درمان دې شمه
سلګۍ غزل ده اوس دبل امانت

سلګۍ ته مه ګوره قربان دې شمه