د باد په یو واړه پوکي سره ځي
پر هډوکو ځوړند جسد مې

ورو ورو خپل توان بایلي.
د بدن وینې مې

په شګه کې

خال خال جذبېږي.
له پښو مې

سا په راختو ده

لاسونه مې

په بدن پسي ځوړند پراته دي.
خو
سترګې مې لا هم

د یوې پراخې دښتې په منځ کې

د یوې مجسمې

په ماتو شوو ټوټو کې

خښې پاتې دي

چې باد ورباندي

شګې دوړوي
د هغې په څنګ کې

ولاړه لوحه ښکاري

چې پر مخ یې

د یو ورک شوي عظمت

وروستی لیک پاته دی.