یو بوډا

د پارک په یوې زړې څوکۍ ناست دی.

امسا یې

لکه د عمر وروستی وفادار ملګری،

تر څنګ ولاړه ده.

شونډې یې موسکۍ دي

لکه له لیرې یې چا نوم اخیستی وي
.

باد راشي

د ونو پاڼې وخوځوي.

بوډا سر پورته کړي

خو هېڅوک نه وي

یوازې ماښام وي

اوږده سیوري

او د تېر عمر پلونه
.

بوډا ورو پاڅید

امسا یې راواخیسته

چوکۍ ته یې وکتل په لړزیدلی غږ یی وویل :

«سبا بیا راځم …»

خو څوکۍ غلې وه

ځکه هغه پوهیده

چې ځینې سباګانې

هېڅکله نه راځي