څرخېدونکې مرغۍ

ــــــــــــــ
ډوډۍ یوه ده

او

وږي ! زرګونه ……

لاسونه !

د یوې مړۍ په تمه

یو په بل پسې اوږدیږي

لکه د تږو غنمو ریښې

چې د اوبو په لورغځیږي

ډوډۍ

د لاسونو منځ کې

لکه سرګردانه مارغه څرخي

ځینو ته یې سیوری

ځینو ته یې عطر

او ځینو ته یې تش شمال رسيږي

او ځیني غلی ناست دي تش ورګوري

.

کلونه کېږي

ډوډۍ مانا د ژوند

او ژوند د ډوډۍ بیه ګڼل کېږي.

اوف

انسان!

څومره

له انسانه لیرې کیږي