پلمه

ــــــــــ
دنیا !

زما د شکنجې په خاطر

هره ورځ

یوه نوې

پلمه پیدا کوي.
کله شپه دومره اوږده کړي

چې شیبه یې پوره کال شي

کله نیسي مې له لاسه

بیا د تېرو زمانو

د یادونو په قفس کې مې بندي کړي.
کله راولي یو څوک د ګل په رنګ

چې په سترګو یې مین شم

بیا یې

لکه د ماشوم له خولې د مور شیدې

یوناڅاپه رانه واخلي.
نو

دنیا!

زما د شکنجې په خاطر

هره ورځ

یوه نوې

پلمه پیدا کوي.
ما

په خپلو ټولو زخمونو

نومونه ایښي دي
په یوه مې «زړه تنګون»

په بل مې «انتظار»

بل ته «کاشکې»

او تر ټولو ژور ټپ مې

«ژوند» نومېږي.
کله ناکله

فکر کوم—
شاید ژوند

درد نه وي،

درد ته

د نوم ورکولو هنر وي.
شاید هره پلمه

یوه نیمه پرانیستې دروازه وي

چې دنیا یې

زما پر مخ پرانیزي
زه ورننوځم،

د رڼا په تمه…
خو هلته

یوازې

زما سیوری

زما په انتظار ناست وي.
او زه

لا هم

د هغې دروازې تر شا

ګرځم—
نه پوهېږم

لار مې ورکه کړې
که دنیا

لا هم

زما له پاره

د یوې بلې پلمې

دروازه پرانیزي