غبرګ لاسونه مې خطا شول ستا له لاسه

اوس دې مات اغزي د زړه له سره باسه
ایوب خانه زما ټپو ته دې زوی وایي

واه خورکۍ زه دي ځارېږم له احساسه
د نتکۍ د ماتېدو غږ به مې ورشي

هسي لاس ږدم د سپېرو شونډو له پاسه
د دوزخ د ځنځیرونو زور پرې کم دی

ستا ګوتمۍ جوړه له زر که له الماسه
دلته هم یو وخت د زړونو پاچاهي وه

د جونګړې پر دېوال باندي پلاسه؟
غم به چېرته ځي چې موږ هم ورته شا کړو؟

بس دی مه وهه ګیلاس له بل ګیلاسه
وروستی لیک به یې په کومو سترګو لولم؟

څنګ یې خلاص کړم د لالي له زخمي آسه