نــه دې پــه غــاړه کــې را واچــول خــواږه لاســونه
پــه هـــــــــوا پاتــې شــول زمــا واړه، واړه لاســونه

چـــې تـا ونـه نیـول نـو بـل تـه بـه یـې ورنـه کړمـه
له ځــان به پرې کړمه زه خپل دغه سپېره لاسونه

د زړه ورغـوي کـې سـتا نـوم مـې پـه قلـم لیکلـی
نـو چاتـه څنګـه ورکــــــــوم بـه دا پاسـته لاسـونه

دومــره غــرور د خپــل الــوت پــه وزر هــم مــه کــوه
ولـې مـې نه نیــــــسي جانانـه اوس په څه لاسـونه

تــه چــې راځــې زه کاملــې خــوره وره شــم درتــه
بغــــیر لـه تـا زه چـا تـه نـه ږدمـه پـه زړه لاسـونه

شاعره: کامله طاهر