ګلونه



عبدالقدیرمطفی

نن په ماباران غوندی وریږی داګلونه

له لری اونژدی راته خاندیږی داګلونه



زما په مینه دوی ژوندی ددوی په مینه زه
په مینه محبت باندی
پوهیږی داګلونه
زما لمرمخی یار خلکو زړګی باندی تورشوی
چی کله راروان وی تری شرمیږی داګلونه
راځه چی
بیا له سره جوړکړوباغ شاړویجاړشو
نن دی اوکه سبادی نورختمیږی داګلونه
نظرمی ستاپه لوری اورفتارمی بل طرف
ته
نوهروختی می مخه کښی ودریږی داګلونه
مطفی حیران یم ستادغه نصیب خودومره نه وو
په زړ ه کښی دی همیش هم
یش اوسیږی داګلونه