علامه رشــــــــــــــاد ته چې دبيا ليدو ارمان يې زما پر مساپر زړګي پاتې شو!

خپل استاد ته !







او ستا دلمر په شان وجود هم پريوت

هېڅ مې باور نه راځي



ها مازيګربه مې هميش په زړه وي



چې پر سبا يې زما سفر پيلېده



زه ستا دكور په لويه خونه كې ناست



او ستا دتود غږ له وږمو سره جنت ته تلمه



تاراته وويل چې :



...پام چې وطن هېر نه كړې

مګر استاده ! ته چې ولاړې



دا وطن او موږه چاته پريږدې؟



مګر داژوبله او يتيمه پښتو چا ته پريږدې؟

يوه ورځ تا را ته ويلي ووچې :



( فخر شاگردهنرمندبه استاد رسد.)



مګر استاده ! اوس حيران يم چې زموږ فخر به چاته رسي؟

موږه بې فخره شو

بې سره شو

بې لمره شو

بس ته چې ولاړې

اې د پښتون مذهب رهبره وايه

زموږ دپوهې پيغمبره وايه

كه ستا دتللو نيت و

ولې دې موږ ته دومره مينه راكړه

موږ خو ويده وو دابد په شپو كې



ولې دې مړو رګو كې وينه راكړه



دا ويښ زلميان به اوس په كوم لوري ځي ؟



ته خو يې مشر د دستار سړى وې



دا افغانان به اوس په كوم لوري ځي ؟



استاده ! اوس به دا نيمګړې نسخې چا ته لولم



دا- دخوشال فرهنګ - به څوك وليكي



دا د - اټك - لانجه به څوك وڅيړي



دستر پښتون نيكه به څوك پېژني



زما دتاريخ دهسك له لمرسره خو ته اشنا وې



خو



ستا دلمر په شان وجود هم پريوت



هېڅ مې باور نه راځي



نه !



زه دا منلى نه شم



لا ډېر څه پاتې دي چې ته يې وكړې
يوازې ته



يوازې ته



يوازې ...











واشنګتن دي سي



ددسمبر اوله 2004