د زړه خواست




لکه پردېس جانان چې وګوري څوک
داسې يې ماخواته راودانګل دې
ځان يې وړو چابک ګامونو باندې
راسره لارې سرکې جوخت جوګه کړ
خو وچې شونډې يې لاهسې،
يوې شکېدلې او سپېرې غوټۍ دګلو په شان
سره ونه خوځېدې!!
..................
نمجنې سترګې يې د تلو په لارې ښخې کړلې
فقط د لاس په خوله يې،
خپل دزړه خواست زما له لاسه وکړ

چې ووړ ورغوی يې څه ډک غوندې شو
بيايې د مينې د وروستۍ شېبې په شاني کرار
زما د لاسونو ګوتې خوشې کړلې
او د زړه خواست يې چې يوه روپۍ وه
په سرو منګولو کې خپل ټينګ ونيوه



نوی ښار_کابل