دسهارګاه نسيمه



تاته سرتو رۍ ناست يم



ژرسه لږ بيړه کوه



په حال مي ځان کړه خبر



ورسه پرلور دهغه



چي يې زړګئ له ما نه



په ناترسي دئ وړۍ



تش ورته دومره وايه



چي هغه خوار او ستړئ



چي يې تا زړه دۍ وړئ



هغه بې زړه غوندي کس



له ډېره وخته څخه



ستا د راتګ په هيله



په نا قرا ره توګه



په اوښکو ډکو لېمو



لاره څاري و تاته



د سها ر ګاه نسيمه



تش دا يوه هيله ده



تش په دې هيله باندي



پا يم او ژوند کومه



که دا هم ور ژېده



نو دا به ياده لرې



په هغه دم هغه ورځ



به مي له تنه څخه



روح په الوت اخته سي



کالبوت به پا ته سمه



هيڅ به کولاي نسم



هيڅ به ويلاي نسم



بيا به نو څوک ژړيږي



بيا به نو څوک خنديږي



بيا به څوک هيڅ نه وايي



بيا به څوک هيڅ نه وايي