دبې وسۍ سلگۍ

انسان یم درد اوغم مي هر انسانه پوري رسې



سلگۍ دبې وسۍ به مي آسمانه پوري رسې



حالاتوکي را گیر یم دژوندون لارمي کړه ورکه



افسوس چي مي لاسونه خپل گریوانه پوري رسې



خیالاتو دځوانۍ له بامه ښکته را گذار کړم



کاروان دتصور به مي جانانه پوري رسې



څوک ونیسم څه ووایم اوچاته فریاد وکرم



لوخړي مي دخولې تر کهکشانه پوري رسې



تقدیره ستا مکتوب ماته په سر سترگو منظور دی



زما (مشکور) فریاد کله لقمانه پوري رسي