مينې پر تا باندې باور بايللی
تۀ رټل شوی يې د عشق له کوره
تا يې په شونډو کې هوس لټاوۀ
تا يې په غيږه کې اورونه غوښتل
هغې د مينې باران واوروۀ ستا پر دښتې
خو تا هغه سپېڅلي څاڅکي،
د نيشه ناک کوکنارو سرو ګلو ته
د ودې سا بلله
تا خو خپل زړه د ژوند قمار کې وو بايللی پخوا
ستا د زړې ماڼۍ پر پلاز خو وه، د بلې ولکه
ستا خو روان پردی وو
تۀ پوهېدلې چې بې غمه بل څۀ نۀ ورکوې
نن چې ژړا دې ورته واورېدله
غوښن زړګی دې لږ څه ودرزېدۀ؟؟؟
تا ته کۀ وغواړي ښېرې وکړي نو
زه به يې دومره پوه کړم:
چې تا ته ستره سزا دا ده په دې ټوله نړۍ
نۀ تۀ مين شې بيا او نۀ د مينې بڼ ووينې
نۀ دې د يار خيالي خبرې، نۀ ديدن ووينې
د پخوانۍ مينې پر خاورو دې ژوندون شي سبا
نۀ يې کړونګی،
نۀ يې درياب،
نۀ يې چمن ووينې!!