ستا يادونو خو زه داسې شيدائي كړم
ستا دې هجر دې وصلت زه آرماني
كړم
د ژوند لوري مې زرغون وو ستا په مينه
خو بيلتون دي سودائي او صحرائي كړم
هسې خوشې خلك وائي
مينه ژوند دې
خو دې ميني دې اخته په رسوائي كړم
څومره غواړم چي دي وباسم له زره
نه
نپوهيږم چي دې صبر جدائي كړم
احمدزئ يم ستا د ميني بنديو انه
څنګه تيره دې په زړه
بيقراري كړم