نن په اښکوګرېوان لونددی بيا دا اورپه ځوانۍګډشو
خوړدويني بندنه خلاص شو بیاپه کور د ځوانی گډشو
دعطار دکان ته لاړم
ترازو کی یی سپینی دانی وی
ماوی څه دی راتللی وی داښکو امیل تلم
ښارکی اوښکی تلل
کیږی ښار کی مینه ده خلاص شوی
په ځوانۍ اور لگیدلی ښار کی وینه برلاس شوی
دقصاب چنکگ ته ځیرشوم زړونه سره سره ځړیدلې
ماوی زړه به دکوم مال
وی په خنداشو (د ځوان پسه)
بیا ځوانی ته می ورپام شو چی هرڅوک یی دښمن بولی
که حیوان دی که انسان
دی دځوانی پسی یی دوی ځغلی
یاره خواره شی
ځوانیه ولی دومره رټل کیږیږی
ستا ښکلا ته هرڅوک برک
دی ولی دومره ځپل کیږیږی
که ریښتیاراباندی
وایی زړه می خوار خواره رپیږی
حال می ډیردیگرگون شوی زړه می ډیرډیره ځوریږی
ورنه لاړم مخ په باغ شوم
چی دگل سیلونه وکړم
لږبه تبه می شی
جوړه چی دمل سیلونه وکړم
هلته هم می زړگی مات
شو دخزان سیلی روان وو
دځوان گل په تټرکښیناست دغمازبیاکورودان وو

*********** ******** ***********
بیا عطارمی شو په
یاده بیا
داښکو ښار ته ځیر شوم
بیا شهیده می په زړه شو
بیا دماتی څانگی سترگی
بیا چی ځانته می ورپام شو بس داوښکو یوه پرخه پریوتلی په میره وم