غزل
ځـــــــــــکه مې سر د دار په پوله په حـــــــــــرم ايښى ؤ
ماهـــــــم پخوا د ازادۍ په لــــــــــــــور قـــــدم ايښى ؤ
پاس د شنو دوړو پر سرو يې غوڅه پښه نـــــــاڅېده
دغــــــــــــــــې افغان زلمي ته چاپه لار کې بم ايښى ؤ
مين شاعـــــــــر
بس دجفا په ټــــــکي ساه ورکــــــــړې
خــــــــــــــــوار کى مړؤ لا يــــې ګوتو کې قــلم ايښى ؤ
لاخـــــــــــو ماشوم ؤ، ونو غنــــو هيڅ وهـــــــــــلى نه ؤ
چــــــــــې کـــــــــورته راغى د
بابا دمړينې غم ايښى ؤ
پــــه اننګو يې اوښکې پنډې وې، عجب ښکارېدو
تــــــــاوا دګل په مخ غوټۍ غوټۍ شبنـــــــم ايښى ؤ
زمـــا چرسي جانان ويده ؤ، کــــــــــه نشــــــــې وړى ؤ
چــوپه چوپتيا وه د کټ سرتـــــه يې چــــــلم ايښــى ؤ
د سر په بيه شو واکمن که کــــرامت يې درلـــــــــــــود
که په پګړۍ کې يې
چا وږى دغنـــــــــم ايښـــــــــــى ؤ
نورانياوريې کـړو راپورې چې رخصت شــــو له ما
يا ر په لاسونو کې
خاص اور دجـــــــــــهنم ايښــــى ؤ
۱۳۷۸/۶/۸ خوست ښار