نه مى ژوندون شته نه مى دنياشته
نه مى هيلوارمانونوته خنداشته
چاته تمه وكړم خدايه لپاره زه
يوه خوله كى څوژبى دهرچاشته
چه تل يى وينى په تياروكى بله ولى
كله قدر دهغوپه ما اوتاشته
هسى ګيره سپينه كړوپه ملاشوه
نه ياديږو نه دچا راته دعاشته
زموږ بى فكره دځوانى ولوخيالونه
چه په كلى نه سپرلى اونه بوراشته
دخپل وطن په قدرپوه نه شو
چه په برخه زلالت زمااوستاشته
چه
په مينه پښتانه باندى راټول وو
حكيمه ، چيرته اوس هغه باباشته
كويټه