ستا په ديدار ستړی دماغ هوسايي مومي
لکه د ورځي چي څراغ هوسايي مومي



د ناز کتل يې اندېښنې
په راحت مينځي
شبګير وجود مي په فراغ هوسايي مومي



هجران ځپلی چي په وصل کي لاهو سي
بيايې د خوار زړګي هر داغ هوسايي مومي



که د يؤ موټي په څېر نن پښتون خپل ځان کړ
په خپلواکي بې * محکوم باغ هوسايي م
ومي



پخپل ديار کي چي اخته څوک په روزګار سي
که څه ډنګر وي که څ
ه چاغ هوسايي مومي
٩ مارچ ٢٠٠٨ م کال