تل په سرو
ستر ګو ژړ ېږ ی مسافر
دهر چا به
خود ېادېږی مسافر


په ټول کلې
کی خبری ددوې کېږ
ی
چی سبا به رستنېږې مسا فر



بی
له يا ره چی ژوندون شې مه ېی بوله
لکه ملګه
وېلی کېږې مسا فر


څه به ښه وې چی م
لنګ وې ستا د کلې
په م
جلس کی خو يا ديږي مسا فر


د غمو نو چی څاروان
شي هغه زه يم
په خپل
چم پسی ژړيږي مسا فر


دا خبره می په ياد لره دلبره
خپل م
نزل تا به رسيږي مسا فر


د تڼي کله هير
يږي ستا خبری
په تر خو
کیسو پو هيږي مسا فر