مورته




له زړه ګرانه او له تنه راته ګرانه



زه خو تېر
ورته له سره او له ځانه



په اوږو ېي تر کعبې پورې چې يوسم



د ارمان دنیا به هله شې ودانه




ستا په پښه چې کله سرکیږدم ای مورې !



خپل ضمیر راته غږ وکړي چې سلطانه



موری ! غږ ته می زر خېر دی
ها وکړه



که نه زړ ه خو به مې وچوي له خفگانه



که دی اوف له خولې نه ووت ګناه شوه



څه پرې ورسته که
بیا ډېر شې پښېمانه



ځان غلام او مور بادشاه ګڼه ساداته



دغه طمعه مې همیش ده بس له تانه



سيدنيجب الله سادات