د جهاني صېب د يو غزل پر ځمکه



د زړه بيديا مې نن د چا
ياد په ډېوو ډکه ده



هره لمحه چې مې د هجر له لمبو ډکه ده



ياغي جنون له مې زاهده زولنې مه ګوره



د
ميخوارانو هديره له بلېنډو ډکه ده



ظالمه تا پرې زهرجن غاښونه خښ وو چې نن



د وطن هره ګلدره مې له بمو
ډکه ده



بد مست مې مه بوله زه مست يم پر سپيڅلي مينه



اې د ګناه وېشونکيه خوله د له اورو ډکه ده


په ګناهګاره ځمکه مه لږېږه خوار تنديه



دلته خو هره لوېشته زما ورور له ټوټو ډکه ده



ميوند
فدا