غزل




نــن بــیا ســتا پــه یــادونــو څــه لیکم




نــه یــم شعایــر ســتا لــه جـدایی لیکم




زړ ه تــه را نیــږده خــویـي رانــه لـــری




در تــلۍ نشــم د زخــمـي زړه نــي لیکم




پـه غـوږو مـي شرنک لاد بـړنګویو شـته




د ښگلي مـخ لـه تصویـرو نــه دی لیکم




نــه هــریږ هــغه سترګـی ولاپه ولا زلفی




رانه پـاته وړه دنیا ستا لـه مینی ني لیکم




کله
د لـه سپوږمـۍ سـتورو سره یــادوم




وښکه می روانه په گریوان په ژړیی لیکم




ولاړ د سمندر په غاړه تکی ستا د مینی




د که مي زړه د له
وینو له موجو سر لیکم












۱۳۸۷/۲/۲۵


غزل




خپه مه شی ز ما ورونو در نه گیله کړم



که زه نه وایم خو ضمیر مي را
نه گیله کړي



یو غیرتمن په وطن مین ځامن د افغان



ویر مو خپل ټبر د کلتور مو گیله کړي



چی
اسونه یی په دهلې ثمرقند سر یدل



په توره پښتو مین پلارونه رانه گیله کړي



څومـــره کـــونـــډی
بـــوری میـــندی شــــوی



تــش گـــودر شــول پــغلي مــو گیــله کــړي



ښکلی وطن مو لکه
د جنت کنډواله شوه



ګلونه مړاوی شول شنی دري مو گیله کړي



پــه پســرلۍ
کــه خــزان وهــلي بــڼونــه دی



چپـــتیا خـــوره د بلبـــلانو مــو گیـــله کـــړي



چـــې
مـــو نـــکـــړو د ســـیالانـــوسره ســـیال



زخــــمي زخـــمي هیـــواد مـــو گیـــله کــړي




۱۳۸۵/۱۲/۸




&nb
sp;