ای پښــــــتونه ځان بــــــــــيدار که بی ګناه
دی کـــړوي
خــــــــــپل کورونه درنه اخلي ماشــــــــومان دی جـــړوي
نور راپاڅه ای پښــــــــتونه
لږ را ويښ شه خدای دپاره
دا ظلـــــمونه چــــه روان دي نور تاريخ دی ړنګـــــــــوي
سترګی خلاسی
که وګوره په تخــار کی نن ځه کيږي
زمــــونږ ه خويــندی ميــــندی جهلــخانو کی زوره وي
ځه
ګناه ده هغوي کړی چه بنديان دي نن په جهل کی
ته خو پروت موړ یي په ګيډه ماشومان له لوږی مري
صمدي تل ته دعأ کړه چه پښتون خدای رابيدار کړي
تل خـــــــو تا کړی دی صـبر خو نن ټـول دی ختــــــــموي