اختر



شل کاله وروسته،
زه د چرمي درې نفري کوچ په دا منځ کې ناست
او شاته
مې تکيه وهلې،
راته په مخامخ دېوال باندې
ځړېږي د توحيد کلمه،
ترې لاندې دوه کرښې زما يو پخوانى شعرگوټى،
او تر هغه رالاندې،
د المارۍ په څنډه يو ليکه
کتار څو تور او سپين عکسونه،



اول خليل پاس د بيهي
ونه کې،
بيا اسماعيل يون، بيا ارمان
بيا سيدعمر او قاسم،
المارۍ ټوله، تر خوا دوه نورې هم،
له سولېدلو،
سوځېدلو او خيرنو، پاڼې پاڼې
کتابونو ډکې،
نن اوويشتمه روژه،
زه د سهار لمانځه ته شمېرم شېبې خوب رانه ورک،
سبا يا بل سبا- يا بل سبا اختر به ضرور
ماته به ته زياته
تر شل کاله پخوا يادېږې.