پښتو شعرونه
د پښتو شاعرانو نړۍ ته ښه راغلاست
نظم
دســپـو ډلـــــه تـېـرېـــدلـــه پخپل زور ، زوريې غپله
نــه يـې شـرم و لـه خـلـکــو نــه لـه خــدايـه وېــرېــدلـه
داړه مــار
وه پـه غـاښـونــو ژبه يې يو لوېشت را وتله
د
بادار په کورلوى ســوي خپل بادار ته غړومبېـدله
نه
يې ځاى نه يې مـنــزل و نــه پــه نــس مــاړه کـېـدله
د کوڅې په سرلـوى شــوي پــه هـرلـوري يـې ځغستله
نه
په کوچ وه د سپين ږېرو نــه پــه چــغـه شـــرمــېـدلـه
مــــالـيـدلــي د ســپـو ډلــي پـــه يــوسـپــۍ را
ټولېدلــه
خــو دا ډلــه ها سـپـي نه وه سـپـيـو ډلــه ښــکارېــدلـــه
پــه ظـاهـره يې غړومــبى
و نـــور پــه هـيـڅ نـه پوهېدله
پردو
لاس پرملا ورتېر
کړ
د آمـو
در يا ب يې هېر کړ
په ناموس باندي را تاو شول لـه شـرابـو نــه د
بـاو شول
ورســره خــره شـــول مــلـګري د قدرت تږي غرقاو شول
چـــي ليده بــه يې افـغان دى پــه داړنــي بـې سراو شول
ستــرګي سرې وې له شرابو نه د حق په لوري تاو شول
خرو هم غاړي کړې
غړانګي پــه هـوس کي د پولاو شول
ورنــه هـېـر درانــده بــارونــه پـه لـغتو او شـش ناو شول
کــتـې تــاکــړه لــې لــه شـانه پـه جـفـتـکـو او کړپاو شول
تــــبـيــلــې نــــــه را وتـــــــــلي قـصر لـوري ته په داو شول
د و لاړو اوبـــــو ډېــم نـــــــــه د شـربـتـو پـه پـاتـاو شـــول
اوس پروړکله په نظر وړي په اوربشو را څرخاو شول
 
; خر هغه دى رنګ دې هېرکړ
 
; د قـــلاب نــه يـــې را تـېـر کړ
پــرې پـراتـه وه غـټ بـارونه نـــه يـې تـانـګ نـه جلونه
پــه چــوخــه ټــومـبل کېدله پــه ايخ، ايخ يې کتارونه
را روان وه بـــــې م
ـنــزلـــــــه نــې د پــوهــي وه رازونــه
د کــښتـونــو پـه شنه فصل تــــېرېـــدل لــکــه ډاګـونه
په
چيچل و خپل منځوکي پـــه ظـاهـــر يـې اتــڼـــونــه
کــرونـګــيانـو هـيا هوى و وې شينل ټول خرمندونه
پــه هـر لــور د خــــره آواز و مــرغى پـرېـښوده
باغونه
ټـپـوسـان کـارګـه مـلـــګري بــلـبـل پــرېـښـود
آوازونه
دا د بـــم مـنـهــوس قــدم و رڼي سترګي پټ
غوږونه
چي په باد يې يو وړه خاوره کنډوالې يې کړه کورونه
&nbs
p; ســايـبريـا نه را وتلي
&n
bsp; بحرهند ته خندېدلي
ورشـــوګانـي يـې کړې شاړي پـه مستيوکښـي وه نــغـاړي
بـېـزو را غــلــه د ځــــنګله نـه د ځـنـګلـه په قـانـــون وياړي
ګــور يــلا لــښـکــر يـې شـاته په قانون يې توف کړې لاړي
د يـــوې ونـــــي نــــه بـــــل تــــه جمناستيک کـړي پـه ولاړي
خــولې يــې ډکـي لـه خـنـدا نه را وتــــــــــلـي يـــــې وې داړي
خپل يې راز خپل يې همراز و پـــــــه هـر لـوري يې رم
باړي
ستـرګـي ســرې وي لـه خـمـاره يو له بله نـه خوله غواړي
بــاغ وحـــش دروازه مــــاتــــــــه ټـول راوتـي غاړي غاړي
کېله نه خوري نس يې موړشو نــه شـو وږى چـي و ژاړي
د خپل وخت څـيـله مستان
وه نـې پـه ذهن وې کـربـاړي
&nbs
p; د چوف پوف په زور راغلي
&n
bsp; پــه تــاريخ کښي شـرمېدلي
عـمـلـکـرد يــې هـــولــنــاکـــه و لـــه ورايـــه خــطــرنــاکه
د وحـشـيـانـو پـه
څـېر راغله روزل شــــوي وه بــــېـبـاکه
دشـيـن ستـرګـو
پـه بغل کي راټــول شــوي غـصـه ناکه
د خـپـل ځـان پـه
عـزت نه وه پلار يـې نـه و صفت ناکه
د ډارو ين ايـمان يې
زړه و لــه آدم يـــې زړه تــــــــڼــاکه
ورســره شــوه هـم قـطار يې کــوبــاى را غى ټاکه ټاکه
خــرس راوتــى لـــه مــغــاره ســره کښـېـنوسـته
بېواکه
نــه چيـچـل کي نه خوړل کـا نــې پــه يـاد تـيـري دا ړاکه
پــه انسان چـي يـې خـنـدلــه اوس ځان بولي صلح
ناکه
دا اصلي مشکي خره بـويه بيا راوسـتي سـپــو چالاکه
&nbs
p; پـوپـلزيـه دا بـار وړونـکـي
&n
bsp; حيوانات دي د ساتونکي