غزل




يوناڅاپه مې شو پام يوې جلۍ ته



ښايسته وه ښكلې ورته ښاپيرۍ
ته



دانسان له عقله لرې يې ښايست وه



جوړه كړې وه خداى سمه عاشقۍ ته



مايي وليدې چې سترګې پرې مين شوم



شومه تيرله سرو ماله ليونۍ ته



هسكه غاړه ،لاله خوله،ژاله غاښونه



سپيلنۍ شه دنيا ټوله ګلالۍ ته



تورې زلفي يې ماران وه باڼه غشې



داكږۍ وريځۍ يې ورته وې ليندۍ ته



سپينه زنه يې مڼه نازك بدن
وه



دخوراك وه خومې پام شوقيمتۍ ته



دجبين خويې ښكلا وه دومره زياته



دسيالۍ نارې كولې وسپوږمۍ
ته



ماكجكول دمينې وړاندې كړپه تمه



خيريې رانكړو مغروره وه ځوانۍ ته



بيامې زړه كړچې ترې غلابه
كړمه حسن



زړه ورشفق بي زړه شوشهزادګۍ ته