لاس مي در نه واخيست اي دنيا ډيره ظالمه يي
نور مي تپوس مکړه بي وفا
ډيره ظالمه يي



ما د بيابان سحرا خپل کړي ، ته پروا مکړه
بنده مي ياري کړه تر لحده ته پروا م
کړه



پورته کړه پرهر د زړه چي زه پکښي ساحل سمه
ميني کي مي ډوب کانده چي زه پکښي غافل سمه



توره داد نيا ده توري زړونه د بنديانو دي
دلته تور کارغان هم په ښه شکل د طوطيانو دي



ياره مسافر ځه منزل سره دي وژاړه
دلته دهزاد نسته د ځان خپل سره دي وژاړه