پســـــــــــرلي ورسره راوړه امېدونه
ځــکه وچ دښتونه سوله سره رنګـــونه
پر سپېره مځکه يې شنه واښه راشنه کړه
په رنګه ټغرانـــو
فرش يې کړه دښتـــونه
هر پلو عطــرين ګلان سول په ايشلـــــــو
د وږم
و پـــــــــــــه پـو کـړه کاندي اتڼــــونه
وچي وني له درانه خوبه
سوې ويښـــــي
په شنو پاڼو کي يې پټ کړله ځانـــــــونه
که لمني
که تپې دي شنې شنې کيږي
شين اسمان په زڼه سترګه کړي سیلونه
شا و
خوا د شګوفو وږم دﺉ پورته
په وږمو يې معطر
کــړه دماغونه
لاندي باندي دوري هيسته لطافت دﺉ
په ليدو، وږمو، ږغو کي دي خوندونه
غرو ، رغو
بيا د باران لمباوي وکړ
کړه پر سر يې زرغونه ګلدار شالونه
دغرو کاڼي و برېځرته
هسي بريښي
لکه ايښي چي وي ناوي سپين خالونه
د ښامار په ډول کوږ ووږ را تاويږ
ي
په پوښکي له مخه بيرته وړي ځـــګونه
له سنګړو ککرۍ وهي پوښــيږ
ي
خروښېدلي راکوزيــږي مست مندونه
په مستۍ مستۍ ګډيږي په سيندونــــــو
د ابحارو څپې ايسي غرونه غـــــرونه
نندارې د
طبيعت هر ځای دي ښکاريږي
هسک کي ستوري ميانځ کي زاڼي دي لالونه
له خوښيو څه هرڅ
ه پر هوس راغــــــــــــ‏‏له
چي غوټيو وسپڼل چاک ځيـــــــــــــــــــګرونه
يو لاله دﺉ چي په سوي زړه نڅيــــږي
بل (ريشاء) له سوي زړه کاږي بيتــــــونه

۱۰/حوت/۱۳۸۷
دا پسرلنۍ د ښکارندوی د پسرلنۍ تر
تاءثير لاندي وويل سوه.