څو ځلې احسا س مې په څو و ار ې زه و ژ لې یم
ګر ځم بې سکو نه او
د مرګ اجل و هلې یم
ر اشۍ چه سنګا ر د ژ و ند و نو نو د ر ته و ښا یم
ر ا شۍ چه د عشق په څو ر نګو
نو کی ر ا غلې یم
سو چ مې ډ یر ښا یسته دے خو ا فسو س چه ا زا دی نشته
د یو د کو ه قا ف په ز نځیرو
نو زه تړ لې یم
ز ۀ هم د و طن د نا مو ننګ سند ر ې و ا یمه
زه ملا لۍ نه یم
خو وختو نو ګر ځو لې یم
څر نګ به ر سیږ ی په ا ر ما ن د کیفیت ز ما
زۀ چه عقل د اسې مخکې و ړ
اند ې ز یږ و لې یم
د ا چه په با ز ا ر د مصر ستا لیدو له ر اغلمه
زه د ز لیخا په تو لۀ خپل نصیب تا للې یم
د و مر ه ظلم بس دے چه په خپل کو ر کې ویر یږ م
ه
د ې ظا لم سما ج په خپله خا و ر ه ژ ړ و لې یم
تا ګنهګا ر نه ګڼمه ځکه خو خا مو شه یم

و خت زه د غمو نو پۀ تا ر و نو کې پیر لې یم
هر ځله په ځا ن د لیو نو غو ند ې شک و کړ
مه
ستا د لیو نتو ب سند رو د ا سې ز نګو لی یم
خو د به زه وفا د هغو ستر ګو قد ر د ا
نه یم
چا چه د ا لفت به غز لو نو کې ستا یلې یم