زه روان یمه سفر ته که راځی
‎درنه ځمه زه بهر ته که راځی
هله راشه چی دی ښکل
کړم د زړه سره
بیا به نه یم که دیدن ته ته راځی
خلک کینی زړه خواله وکړی یو بل ته
تاله زړه نه غورځاولی یمه بهر ته که راځی
که دیدن پسی دی دواړه سترګی اوځی
په ماګرانه بیا به نه یم پدی چم کی که راځی
د بدن
غوښی می ټولی شولی ورتی
اور می بیا په زړه بل کړی که راځی
زه که لاړمه پناه شوم د دی خړباب خیبره!
بیا به
ډیر درته مشکل وی که سلام ته می راځی
(محمدی) درته بس دومره غوندی وایم
چی جوړ کړی می دمینی یو غزل دی که
راځی