غزل



چې يې وصل د پتنګ په کې مح
ال دی
خپل لمبه ښاېست هم شمعې ته زوال دی
که راځي د مرګ او ژوند په څېر په خپله
بيا مې هم په خوله د يار د
راتلو سوال دی
د سپېڅلي يار هر غم مې په کې پټ شو
څڅول د رڼو اوښکو مې وبال دی
انتظار دې ، د راتلو زيری راوړی
چې مې نن درته د اوښکو استقبال
دی