ستاپه خيال کي چي تل ورک وم،تادريادنکړم هيڅکله
که رنځو ر وم که روغ رک وم، تادريادنکړم هيڅکله



چي د ژوند پرهره پاڼه، يې ستا نوم اځغی-اځغی
وو
د يو داسي ګل محک وم ، تا در يادنکړم هيڅکله



چي دې تورو اوږدو شپوته،څولمرين څ
راغونه راوړي
زه د هغه سهار څرک وم ، تا در ياد نکړ م هيڅکله



چي تل ستادپلونو نښي،په خپل وران زړګي کي ساتي
هغه لا ر هغه سړ ک و م ، تا در ياد نکړم هيڅ
کله



هر ه ژ به د څپو مي ، ستا په ياد ټپه - ټپه و
ه
هم امو وم هم اټک وم ، تاد رياد نکړم هيڅکله



لايو څوخزاني
د ښتي ، د وږ مو په روح ژوندۍ وې
هم پغمان هم هنه وړک وم، تا دريادنکړم هيڅ
کله



چي دميني وهرلمونځ ته ،دي تل هسک منار ولاړوم
د د يد ن هغه مزدک و م ، تاد ر يا د
نکړ م هيڅکله



خوله پر خوله به ګرځېدمه ، دبې دردو په محفل کي
د مغرو ري خندا
کړک و م ، تادرياد نکړم هيڅکله



د د ې چو پو رڼو ستورو، ښکالو هم راتله
غوږو ته
ملتيار د ر پسي څک و م ، تا د رياد نکړم هيڅکله