د وخت په ائېنو کې وره کېده څرګندېده
تصویر د زندګی هم جوړیده هم ورا
نیده
د عشق او د جنون مکتب کې دغه زده کیده
د لمر پشانې بیا بیا پرېوته پو رته کیده
د چا په تصور د خپله
ځانه وره کیده
د خپلو منزلو نو بې خبر پاتې کېده
احساس مې د خود غرضه ارمانونو وره
کېده
امېل د محبت چې مې په غاړه کې لویده
قا تلې ادا ګانې چې عالم پرې قتلیده
د خپلو زلفو سوري کې پخپله
پټیده
د ناز او د ادا نه کوز کاته او شرمیده
د مستو تلوسو طوفان مې زړه کې نه ځایده
په ورکو هوا ګانو کې احساس مې ګډیده
چراغ د محبت چې مې په وینو بلیده
یو ډول ؤ یو اواز چې بې واره غږیده
د
سین په هغه غاړه یو څوک ؤ چې خندیده
ډېر لرې یو نا اشنا ارمان مې څومره خپلیده